Toen ik in 2008 trouwde, besloten mijn vrouw en ik het uitwisselen van de ringen voor de kerkdienst te bewaren. Niet omdat we zo vreselijk religieus zijn (wie dit blog vaker leest weet dat), maar omdat de kerkdienst voor ons gevoel de échte trouwceremonie was. In 2011 kregen we een zoon. Pas toen hij geboren was mocht ik naar de burgerlijke stand. Klinkt dat logisch?
Ja, dat klinkt logisch. Je gaat toch geen kind aangeven voordat hij of zij geboren is? De overheid blijft graag op de hoogte van nieuwe mensen die op de wereld verschijnen, en ook als je dood gaat doen je nabestaanden (gelukkig) pas achteraf aangifte. Verzuim je zo’n melding te maken, dan ben je strafbaar. Voor het aangeven van een kind hebben de ouders drie dagen. Daarom is het vreemd dat ik mijn huwelijk al aan moest geven voordat het werkelijk gesloten was, want zo kun je dat best zien.
Discriminatie
De ‘weigerambtenaar’ houdt christelijk Nederland bezig. Twee bijdrages die het lezen waard zijn, zijn dit oudere artikel van Tom Mikkers in Trouw, en deze recentere bijdrage van PKN-ner Arjan Plaisier op de website van zijn kerk. Mikkers betoogt dat het burgerlijk huwelijk een zakelijke ceremonie moet worden, en kreeg daarvoor min of meer steun van Arie Slob van de ChristenUnie. Plaisier neemt het op voor tolerantie jegens intoleranten, en wil dat ambtenaren van de burgerlijke stand mogen weigeren een homohuwelijk te sluiten.
Ik ben tegen het aanblijven van weigerambtenaren. Beleid is beleid, en onderscheid op basis van seksuele identiteit heet in de praktijk gewoon discriminatie. Toch kan ik ook met de weigerambtenaar meevoelen. Het homohuwelijk is slechts een decennium oud. Dat is voor sommigen te kort om aan de nieuwe werkelijkheid te wennen.
Allemaal ontslaan
De oplossing voor dit probleem: ontsla de weigerambtenaar, en stuur ook meteen zijn niet-weigerende collega’s de laan uit. Tom Mikkers legt de vinger op de zere plek, als hij betoogt dat trouwceremonies een soort kerkdienstvervangers zijn geworden. Dat kan zakelijker. Wat mij betreft zelfs na de huwelijksreis. Dankzij Napoleon mag dat niet. Een dominee die een huwelijk inzegent dat niet voor de wet is gesloten, begaat een strafbare daad.
Maak van het burgerlijk huwelijk een administratieve handeling. Zorg dat mensen aangifte kunnen doen van een eerder gesloten huwelijk. Geef ze daarvoor een maand, zodat ze lekker op huwelijksreis kunnen. Zo houd je de emoties waar ze horen: in het private domein, en doet de overheid waar ze voor is: het bijhouden van de administratie. Zo heeft iedereen de ultieme vrijheid voor het invullen van z’n huwelijk, en zijn alle weigerproblemen opgelost.
Aangifte
De aangifte van een huwelijk wordt uiteraard verplicht, zoals dat ook voor aangifte van geboorte en overlijden geldt. Net als bij dood en nieuw leven, kan het niet doen van aangifte strafbaar gesteld worden om polygame uitwassen te voorkomen. Het is aan de politiek om ruimte te maken, zodat iedereen een huwelijk kan sluiten zoals hij of zij dat wil.
Het is niet zo simpel “Beleid is beleid, en onderscheid op basis van seksuele identiteit heet in de praktijk gewoon discriminatie.” Ook het onderscheid op religie is discriminatie. En dan hebben we het niet of deze wet niet in strijd is met de grondwet.
Verder ben ik het met je eens, dat het burgerlijk huwelijk een registratie is en geen ceremonie.
Ik deel je mening niet. Ten eerste de insteek over het vooraf/achteraf aanmelden bevestigen. Is dat praktisch? Je kunt niet op de bonnefooi trouwen (zoals in Las Vegas) maar doet dit doorgaans overwogen. Het is daarom ook wel handig dat we in Nederland eerst in ondertrouw moeten. Daarnaast trouwt niet iedereen in de kerk, maar velen – ik heb natuurlijk geen aantallen – alleen bij de burgerlijke stand. Sterker nog: hier is het zo dat je pas getrouwd bent als je bij de burgerlijke stand bent getrouwd. In andere landen kun je ook alleen in de kerk trouwen. Misschien moeten we het daarom maar anders doen: óf stadhuis óf kerk, en niet allebei. Geef kerken de bevoegdheid om (wettelijk) te trouwen. Ten tweede de nogal rigoreuze stelling om dan maar alle weigerambtenaren te ontslaan. Ik heb meerdere keren het argument gehoord dat een gemeente wettelijk verplicht is homo’s te trouwen. Er kunnen dus wel een of meer weigerambtenaren zijn, als er ook ambtenaren zijn die wél homo’s willen trouwen. Ik vind dat wel een valide argumentatie. Wat betreft wetgeving: toen de wet inging waren allemaal ambtenaren aangenomen VOOR die wet en konden niet weten dat zij opeens voor een dergelijk ethisch dilemma zouden komen te staan. Dat is niet eerlijk. Als het dan toch persé moet, dan alleen voor de mensen die na ingang v.d. wet zijn aangenomen.
Wie is hier nu eigenlijk intolerant? Dat zijn toch zeker de homo’s en consorten die een ander het recht op een eigen mening en levensovertuiging ontzeggen!
Je kunt niet zeggen dat weigerambtenaren degenen zijn die dwarsliggen. Zij zijn destijds hun dienstverband aangegaan terwijl het homo’huwelijk’ helemaal niet bestond. Bovendien mag een gemeente ambtenaren die weigeren helemaal niet weigeren, want dat is discriminatie op basis van levensovertuiging!
Jongens, wat een ziek land is dit aan het worden. Mekkagangers krijgen een warm onthaal op Schiphol, terwijl Lourdesgangers met de nek aangekeken worden. Homo’s eisen een niet-weigerambtenaar, maar wat op het moment dat Christenen en Islamieten een wel-weigerambtenaar gaan eisen? Let op mijn woorden: dat wordt het volgende probleem!
We roepen de wereld over hoe tolerant we wel niet zijn, maar als een ambtenaar iets niet wil doen vanuit zijn levensovertuiging is diezelfde wereld te klein (ooit iemand van het woord hypocrisie gehoord?)
Vervolgens moet de hele politiek tonnen spenderen om (één kamervraag kost gemiddeld 2.000,=) iets op te lossen waar allang een oplossing voor is, omdat er altijd collega’s zijn die een weigerambtenaar kunnen vervangen.
Het coc maakt dus een issue van een feitelijk niet-bestaand probleem. Met andere woorden: Een beter bewijs voor het overbodig zijn van een met belastinggeld gesubsidieerde club proleten is er niet!
De doelstelling van de politici die zich zo nodig voor dit non-issue inzetten lijkt me teveel voor de hand liggen: stemmen/zetels.
Jammer genoeg ben ik al getrouwd, anders zou ik bij de gemeente een weigerambtenaar eisen om mijn huwelijk in te zegenen. Het schijnt namelijk dat een gemeente verplicht is om daar aan te voldoen.
Nu is het wachten op de eerste islamiet die deze eis stelt en dan kunnen we zien hoe alle politici over elkaar heen buitelen om aan deze eis tegemoet te komen! Christenen hebben niet zoveel meer in te brengen in dit land, maar dat was al voorspeld.
Maar ik roep bij deze alle niet getrouwde Christenen en Moslims op om een weigerambtenaar te eisen om je huwelijk te laten voltrekken voor de burgerlijke stand!
Volgens mij moet je voor de hele discussie eerst eens scherp stellen wat een huwelijk wel is en niet is.
Het probleem met de weigerambtenaren zit hem niet in hun persoonlijke mening over homoseksualiteit. In de comments blijkt duidelijk dat er een sentiment omheen hangt. Christen roepen het bijna uit dat niemand ze meer ziet staan. Niemand die ‘onze’ normen over neemt.
Het probleem is dat het huwelijk wordt gesloten door de overheid. Namens dit geslachtsloze/ meningloze/ van discriminatie vrije instituut staat er een ambtenaar voor je neus.
Wellicht zijn er gelovigen die homo’s niet willen trouwen. Mag die mening er zijn?
Misschien zijn er blanken die geen zwarte mensen willen trouwen. Mag dat, of is dat dan discriminatie?
Misschien zijn er wel sportieve ambtenaren die geen dikke mensen willen trouwen. Is dat dan niet gewoon belachelijk?
Wie het een toestaat moet het ander ook toestaan. Een ambtenaar hoeft zijn mening niet te uiten maar alleen te zijn wat hij is: Een verlengstuk van de overheid.
Voor het sentiment gaan we naar de kerk. Ik sluit me volledig aan bij Erik. Laat het gebeuren in het gemeentehuis maar een simpele handeling zijn, zonder mening, sentiment of emotie. Het feestje vieren we vervolgens wel in de kerk/ moskee/ tempel.
Ik ben het wel met je eens. Schrappen dat burgelijk huwelijk. Maak er maar een administratieve zaak van. De ceremonies die ik meegemaakt heb kunnen veel beter door een predikant gedaan worden.
Nog een opmerking over die dominee die een huwelijk sluit voordat dat burgelijk gesloten is. Die pleegt een strafbare daad. Is dat niet een beetje vreemd los eindje. Hiermee erkent de wetgever de vorm van huwelijkssluiting in een kerk. Wil de meerderheid van Nederland niet dat alle religieuze zaken naar het privé domein worden verbannen? Waarom dan wel de erkenning voor een ritueel dat in het privé domein thuishoort?
@2ehans: ik denk dat conflicteert dat het huwelijk een bijbelse instelling is (in ieder geval vanuit christelijk oogpunt) en dat de staat dit feitelijk uitvoert. Nu we een seculiere staat hebben is dat lastig, althans, sinds het moment het huwelijk vormen kan aannemen die ingaan tegen die bijbelse instelling. Vandaar mijn voorstel om het kerkelijk en burgerlijk huwelijk los te maken: of het een of het ander. Ik denk dat dit wel het e.e.a. oplost en ik mag te hopen dat je niet mag verwachten van kerken dat ze homo’s moeten trouwen als ze dat niet willen (wat voor een aanzienlijk aantal kerken zal gelden). Verder vind ik je opmerking over “sentiment” niet juist. Nee, ik snap ook wel dat mijn mening niet bepaald politiek correct is in de huidige cultuur. Maar ik respecteer de mening van een ander ook en ik ga geen homo’s tegenhouden om te trouwen, ook al sta ik daar niet achter. Da’s hun eigen keuze. Wel vind ik dat het zou moeten zijn dat ik mijn mening mag hebben zonder dat daar minderwaardig over wordt gedaan. Ook al denk ik anders over homoseksualiteit, dat betekent nog niet dat ik homo’s niet respecteer of als menswaardig zie. In principe geef ik mij mening daar ongevraagd niet over, dat vind ik ongepast. Het is een feit dat er homoseksuelen zijn, daar kan ik mijn kop niet voor in het zand steken. Ik heb er geen last van, wat ik ook mag vinden. Een beetje een “leven en laten leven” houding. Misschien wordt dit lastiger als ik in mijn directe omgeving hiermee word geconfronteerd. Ik hoop dat ik dan op een goede manier daar mee omga en iemand op een respectvolle manier behandel en niet afwijs. Maar ja, de praktijk is het proeven van de pudding…
handig, die maand aangifte periode, als het huwelijk niet bevalt doe je gewoon geen aangifte. Dan is het tegelijke tijd dus een soort proeftijd.:)
Ik kan me een heel eind vinden in deze opinie. De opinie gaat eigenlijk mee met de suggestie van Arie Slob: haal sentimenteel gedoe weg bij die gemeentelijke overheid. Als mensen willen trouwen gaan ze maar met en paar getuigen naar het stadhuis, ondertekenen de papieren en dat is het dan. Niks geen ceremonieel op het stadshuis met een dierbare toespraak van een of andere al dan niet weigerende ambtenaar. Overheden zijn techneuten, geen zwevende emotionele zielen.
Toch schiet de opinie ernstig tekort, want de opinie gaat helaas voorbij aan het echte probleem achter die zgn. weigerambtenaar. En dat probleem heet: de onverdraagzaamheid der verdraagzamen. Uit de discussie over de weigerambtenaar is zonneklaar geworden dat allerlei voorstanders van het homohuwelijk het liefst alle bezwaarden willen uitschakelen, de mond willen snoeren. Als de algemene regel wordt in onze samenleving, dat een minderheid zich te allen tijde dient te schikken naar de wensen van een meerderheid, dan is de maatschappelijke vrede in onze samenleving in gevaar. Een land waarin het dictaat van de meerderheid wet is, kan zichzelf niet betitelen als een democratische samenleving. In een democratie is juist één van de spelregels dat we, op die terreinen waar dat mogelijk is, verschillen van opinie, gewoontes, gebruiken naast elkaar kunnen laten staan. Als iedereen zich te allen tijde dient te schikken naar de opinies en wensen van de meerderheid, dan is Nederland een dictatuur geworden. Eén stap verder en alle andersdenkenden worden van straat geplukt en opgesloten in heropvoedingskampen. Als we een democratische samenleving willen zijn, dan zullen we beter moeten leren met verschillen om te gaan. We zullen dat niet alleen met de mond moeten belijden maar ook met de daad moeten bekrachtigen. Anders worden we Farizeeërs. We zullen andersdenkenden dus moeten accepteren, we zullen moeten leren verschillen naast te laten staan. Dat is niet altijd gemakkelijk, vooral over onderwerpen waar we zelf heel sterke, moreel gekleurde opinies over hebben. En wat verder belangrijk is, is dat we andersdenkenden niet verachten, uitsluiten of tot tweederangs burgers degraderen. Als we dat niet kunnen opbrengen, dan is Nederland de naam democratie niet waard. En geldt niet alleen Nederland, dat geldt voor alle landen in de wereld, ook voor islamitische landen.
Kijk, dit is de echte discussie achter de weigerambtenaar. Die discussie is belangrijk, maar wordt helaas volstrekt onvoldoende gevoerd. En daarom zal over soortgelijke controversiële onderwerpen elke keer opnieuw discussie ontstaan.
Hij staat toch in dienst van de overheid? En staat er in de bijbel niet dat je moet luisteren naar de overheid? En dat je de gevolgen moet aanvaarden als je dat niet doet? En dat je niet mag oordelen, maar het oordeel aan god moet laten?
Je moet gewoon je werk doen of anders een andere baan gaan zoeken… heel simpel.
In het Koninkrijk der Nederlanden kennen we slechts één soort huwelijk, namelijk: het huwelijk. Hetero’s of homo’s, het doet niet ter zake. We spreken toch ook niet van het heterohuwelijk? Waarom dan wel van het homohuwelijk?
Als de ambtenaar zich nu gewoon eerst een beetje verdiept in het Nederlandse recht, dan komt hij of zij er vanzelf achter, dat het heel eenvoudig is: of je werk doen of iets anders zoeken waar je wel geschikt voor bent.
De hele anti-homo hetze vanuit het geloof vind ik schrijnend.
De bijbel bestaat uit meer dan 60 boeken met in Leviticus iets dat als anti-homo geïnterpreteerd zou kunnen worden (terwijl het alleen over anale sex lijkt te gaan wat niet alleen aan homo’s is voorbehouden) en in Romeinen waar Paulus dit nog eens herhaalt. Paulus, trouwens geen Apostel en opgeleid door de Farizeërs waarvan we weten wat Christus daar van vondt.
Sodom en Gomorra gaat over groepsverkrachting en heeft absoluut niks met homoseksualiteit te maken.
Toch maken de “Christenen” van homoseksualiteit zo’n issue dat ze zelfs de wet willen overtreden om een bevolkingsgroep te schofferen. Een paar allinea’s uit meer dan 60 boeken schijnen ze te moeten uitvergroten om zo hun eigen zonden te verbloemen?
Een weigerambtenaar weigert niet iemand voor te trouwen die er al voor de 2de keer komt (een bewezen zonde).. Een weigerambtenaar weigert wel een homostel (er vanuit gaande dat deze anale sex hebben wat ze niet kunnen bewijzen)…
Gelukkig hebben ze geen keuze meer met betrekking tot slavernij, kennen we geen doodstraf meer door steniging en mag een moestuintje tegenwoordig wel (ook een verbod uit datzelfde Leviticus).
Als je ambtenaar bent heb je de wet maar uit te voeren “zonder aanziens des persoons” wat ze ook, met de hand op de bijbel, gezworen hebben.
Laat het oordelen maar aan God over.
Straks krijgen we principiële beddenzaken die geen tweepersoons bed willen verkopen aan een homostel. Of groenteboeren die geen fruit willen verkopen aan homo’s. Want de boodschap die in dit gedrag verborgen is: jullie mogen er niet zijn. Hoe is het mogelijk? Zo heeft ook een gemeente niets te maken met de levensstijl van mensen, zolang dat de openbare orde niet verstoort.
Ik wacht nog steeds op het eerste christelijke of islamitische stel wat het lef heeft om een ambtenaar te eisen die geen homo’s trouwt. Want dan word de discriminatie die de overheid toepast pas echt duidelijk!